शुक्रवार, १३ नोव्हेंबर, २०२६

हौसेला मोल नसते.

हौसेला खरंच मोल नसते? दिवाळी अंक 2026.
**********************

लेखिका --- 
ॲड.नंदिनी म.देशपांडे. 
९४२२४१६९९५..
छ.संभाजीनगर. 


     "हौसेला मोल नसते", असे आपण पूर्विपासून ऐकत आलो आहोत...काही अंशी ते 
बरोबर असतेही...
     हौस म्हणजे आवड, आपल्या दैनंदिन आयुष्यात प्रत्येक जण आपल्या मनात असणाऱ्या आवडी निवडी वेळ मिळेल तश्या पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करत असतो. 
     काही आवडी पूर्ण करण्यासाठी पैसा आवश्यक असतो...
       पण तरीही आपल्या ऐपतीनुसार आपण प्राधान्यक्रम ठरवत त्या जास्तीत जास्त पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करत असतोच ना...
       मनात कायमचे घर करुन बसलेल्या आवडींचे रुपांतर हौसेमध्ये केंव्हा होऊन बसते हे 
आपल्यालाही कळत नाही...
याच हौसेचा पाठलाग करत आपण ती पूर्ण करण्यासाठी मिळणाऱ्या संधीची वाट बघत रहातो...कधी कधी अख्खे आयुष्यही खर्ची होत जाते या साठी...
       पण हल्ली पैसा मिळवण्याचा मुख्य उद्देश हा आपल्या असणाऱ्या हौसे मौजेसाठीच आहे आणि तो 
माझ्या कमाईचा आहे, मग मी तो माझ्या "ऐंजॉयमेंट"साठी खर्च करणार ही भावना वाढीस लागलेली दिसते...
     मान्य आहे हा विचार पूर्णपणे अयोग्य आहे असे अजिबात नाहीच..पण जीवन जगत असताना आपला सभोवताल, आपली माणसं, आपलं कुटुंब यांचा विचार करणंही अपरिहार्य असते. 
आज आपल्या हाती महिन्याच्या शेवटी पैशाचा मोठ्ठा आकडा येत आहे हे दिसत असेल तरीही त्या आकड्याची किंमत दिवसेंदिवस कमी होत चालली आहे हे विसरुन चालणार नाही...त्यामूळे आपली हौसमौज, आपला पैसा आणि आपला प्राधान्यक्रम यांचा ताळमेळ साधता येणं फार गरजेचं असतं...
 "यालाच आपण अंथरुण बघून पाय पसरणे",म्हणतो. 
       उदाहरणच द्यावयाचे झाले तर,आजच्या काळात विवाह विधी हा केवळ सोहळा न रहाता एक अफाट खर्चिक असा "इव्हेंट" झालेला आहे...
हौसेखातर आपण यावर कितीतरी मोठी रक्कम खर्च करत जातो...हे खरंच एवढे गरजेचे आहे का?आपले बजेट
त्यामूळे कोलमडणार तर नाही ना?किंवा इतरांनी असे केले तर आपणही असेच केले पाहिजे, अशी तुलना किंवा स्पर्धा करणं आवश्यक आहे का?या आणि इतर अनेक गोष्टींवर विचार करणं नितांत गरजेचं आहे असे वाटते. 
      आज विवाह,त्यातील विधींपेक्षा भव्यदिव्यपणा, दिखाऊपणा, त्यातील मनोरंजनाच्या कार्यक्रमांचे अतीरेकी प्रदर्शन आणि इतर तांत्रिक गोष्टींवर अवाढव्य खर्च,यांवर एवढेच नव्हे तर 
जेवणाच्या पदार्थांतील वाया जाण्या इतपत असणारी विविधता यांच्या निकषावर
होताना दिसतात. या बाबी किती तरी महागड्या आहेत याची कल्पनाही अंगावर शहारे आणते हे वास्तव सत्य आहे...पण तरीही आपण या सर्व गोष्टी करण्यासाठी बळी पडतोच आहोत!
      आपल्याजवळ पैसा आहे म्हणून?की आपल्या श्रीमंतीचे प्रदर्शन करावयाचे म्हणून?याचाही विचार केला गेला पाहिजे...
      लग्नाचा इव्हेंट पार पाडण्यासाठी हल्ली बर्‍याच साधनांची आवशयकता असते.ही एक चैन आहे आणि कितीतरी लाखांची उलाढाल यातून होत जाते...या प्रत्येक उद्योगांची साखळी ही परस्परांवर अवलंबून असते...प्रत्येकाला एका इव्हेंट मधून मोठा बिझनेस मिळतो...त्यांचे फावत जाते पण ग्राहकाचे खिसे रिकामे होत जातात त्याचे काय?
आयुष्यभर खस्ता खाऊन जमवलेली पै पै दोन दिवसांच्या एका इव्हेंट मध्ये रिकामी होऊच शकते...
"ॠण काढून सण साजरा करण्याची" आपली परंपरा नव्हे....
       आपल्याला मार्केट मिळावे म्हणून हे उद्योजक अनेक राज्यांतून परंपरा "उसन्या", आणत आपल्या महाराष्ट्रीयन विवाह परंपरेत घुसवत आहेत...त्यात त्यांचे फावते पण ग्राहकाच्या तोंडाला फेस येवू शकतो...
    तसे बघितले तर, केवळ देवाब्राम्हणाच्या, अग्नीच्या आणि काही थोडक्या लोकांच्या साक्षीने पूर्ण करावा असा अगदी साधा असणारा आपला महाराष्ट्रीयन विवाह विधी आहे...
      कायद्याच्या चौकटीत नोंदणी पध्दतीने करावयाचा असेल तर तो आणखीनच सोपा आहे...नवरा-नवरीने स्वखुषीने दोन्ही बाजूंच्या दोन दोन साक्षीदारांसमोर विवाहासाठी असणाऱ्यां नोंदणीपत्रावर सह्या करुन आमचे परस्परांशी लग्न झाले आहे, आम्ही आजपासून नवरा बायकोच्या नात्यात बांधले गेलो आहोत,हे मान्य करणे होय....
      एवढे सगळे साधे सोपे असताना यातील साधेपणा केंव्हाच लोप पावला आणि विधींनी सोहळ्याचे रुप घेतले...सहळा एक वेळ ह्रद्य होऊ शकतो...त्याला भावनेच्या ओलाव्याचा गंध असतो...म्हणून सोहळा होणेही  असंयुक्तिक नाही,असे आपण म्हणूया, पण "इव्हेंट" मध्ये रुपांतर खरंच तोंडचे पाणी पळवणारे आहे...
शिवाय इव्हेंट मध्ये भावनांपेक्षा दिखावा, देखावा, कृत्रिमपणा आणि तंत्रज्ञान याच गोष्टींचे पारडे जड असते..
      मला वाटतं या साऱ्या गोष्टींचे प्रत्येक आईवडिलांनी, लग्नाळू मुलामुलींनी खूप सखोल परीक्षण करावे...
 आपल्याजवळ भरभक्कम पैसा असेल तरीही हा नाहक खर्च कसा टाळता येईल याचा विचार करावा...
      आपल्याजवळ असणारा पैसा इतर अनेक जीवनोपयोगी बाबींवर, सामाजिक बांधिलकी जाणत त्यावर काही प्रमाणात खर्च करावा. उद्या वाढत्या संसारातील वाढत्या खर्चासाठी, तसेच गरज पडल्यास आपल्या आणि कुटुंबातील सदस्यांच्या आरोग्य संवर्धनासाठी तरतूद म्हणून गुंतवणूक करावा.....
     आपल्या हक्काचे घर घेणं ही गरजही आपल्या मनातील हौस असू शकते...त्यासाठीही भरपूर रक्कम हाताशी असावी लागते...
     थोडक्यात सांगण्याचा मुद्दा हा आहे की, आयुष्यातील एकाच" इव्हेंट " वर भारंभार पैसा खर्च करण्या ऐवजी, दूरदृष्टिने विचार करत त्या पैशाची सुयोग्य गुंतवणूक करावी आणि आपल्या आयुष्यातील आनंद कायम टिकवण्यासाठी असणाऱ्या पैशांचा योग्य विनियोग करत 
सुखाने जगावे...
हौसेला मोल नसते हे जरी खरे असले तरीही,हौसेसाठी आपण किती रकमेचा विनियोग करावा?याचे सुत्र मनात तयार करावे...म्हणूनच हौसेला मोल असते...
असावयास हवे असे माझे मत आहे...
आर्थिक विनीयोगाचे सूत्र मनात तयार असले तर, यामूळे 
आपल्या जीवनातील आनंदाचे गणित जुळवण्यास नक्कीच मदत होईल यात शंकाच नाही...

🌹🌹🌹🌹🌹

गुरुवार, ५ नोव्हेंबर, २०२६

दिवाळी आली.

आली बघा आली दिवाळी आली

चांदण सडा शिंपत शिंपत
बांधूनि तोरंणं दारोदारी

      आली बघा आली दिवाळी आली

आईची माया बाबांची छाया
उधाण भावा बहिणींच्या प्रेमा
हृदयस्थ नात्यांच्या पखरणीला

आली बघा आली दिवाळी आली

दिवाळी मनसुब्यांची परिपुर्ति*
मिष्टान्न फराळाची आरास पात्री
मंगल दिव्यांची ही मांदियाळी

आली बघा आली दिवाळी आली

घेवूनि सौख्य समृध्दीच्या राशी
अंगणी रंगावली या खाशी
उजळूनि टाकण्या आसमंती

आली बघा आली दिवाळी आली

आनंदाने करा दिवाळी साजरी
शुभेच्छा आपणांस त्यासाठी भारी
आयुर् आरोग्य ज्ञानदिप हाती

आली बघा आली दिवाळी आली
दिवाळी आली.

*नंदिनी म. देशपांडे*

🙏🏻😊

💥💥💥💥💥💥

शनिवार, ३१ ऑक्टोबर, २०२६

दिपावली.

सनईने मांगल्य सूर आळवले 
प्रकाशाने घरोघरचे दीप उजळले 
रंगावलींनी अंगण सजवले 
अभ्यंग स्नानाने चैतन्य पेरले 
लाडू चकली शेव अनारसे 
लज्जत वाढवण्या आले 
आतिषबाजीने निशेचे सौंदर्य वाढवले 
    बहिणभावंड एकत्र जमले
प्रयोजन या मागचे काय ते?
अर्थातच, दिपावलीची लागली चाहूल 
चला सारे मिळून आपण 
स्वागता सामोरे दिपावलीच्या 
स्नेहभेट घडवून आणू 
परस्परां शुभेच्छा देवू 
परस्परा शुभेच्छा देवू....

--- ॲड.नंदिनी-मधुकर.
नरकचतुर्दशी,२०२४.

💥💥💥💥💥💥💥🙏🏻

गुरुवार, १५ ऑक्टोबर, २०२६

वाचन प्रेरणा दिवस. कविता.

सातत्याने वाचत रहावे 
पुस्तकांशी मैत्र साधावे
वाचता वाचता आपले 
ज्ञान समृध्द करावे 
ज्ञानरुपी कणांनी 
आकलन क्षमता विस्तारावी 
मनातील किल्मीषांचे 
उच्चाटण साधावे 
वाचनाचा हा छंद 
एकटेपणा आणत नाही 
आत्मभानाचे बोट तो 
कधीच सोडत नाही 
 वाचता वाचता पुस्तकं 
 वाचनाची प्रेरणा जागवावी 
समाजाचे हित साधत 
समाजऋण फेडावे 
जीवन सारे आपले असे 
सत्कारणी घालवावे 
सत्कारणी घालवावे...

ॲड. नंदिनी देशपांडे.
१५ऑक्टो,२०२४.
📚📚📚📚

शनिवार, १० ऑक्टोबर, २०२६

घटस्थापना.

॥ सर्व मंगल मांगल्ये, शिवे सर्वार्थ साधिके, शरण्ये त्र्यंबके गौरी नारायणी नमोस्तुते॥*
 *घटस्थापना, व शारदीय नवरात्रौत्सवाच्या सर्वांना मन:पूर्वक शुभेच्छा.
🌹🌹

       🌹घटस्थापना🌹

  आजपासून शारदीय नवरात्रौत्सवाचा शुभारंभ.ऋतू बदलाच्या संधीचा दिवस. पावसाळ्याची सांगता होऊन हिवाळ्याची चाहूल लावणारा हा उत्सव. निसर्गातही सर्वदूर उत्साह आणि तजेलदार प्रासन्य भारलेलं असतं या वेळी.सृष्टिला आलेला बहर अगदी वरच्या समेवर असतो असे म्हणावयास हरकत नाही. 
     अशाच काळात घटस्थापनेचा दिवस उजाडतो. ईश्वरी शक्तीच्या स्त्रीरुपाचं पुजन, तिच्या शक्तीरुपाचा गौरव, सन्मान करण्याचा, दहा दिवस साजरा होणारा,तिच्या जागरासाठी प्रार्थना करण्यासाठीचा हा एक उत्सव. 
घरोघरी धार्मिक अधिष्ठानावर विराजमान होणारं हे जगदंबेचं रुप घरभर मांगल्याची शिंपण करत ,भक्तीभावाची पेरणी करतं ,आणि संपन्नतेचं स्वागत करत आगमनीत होतं. 
   माझ्या बालपणापासूनच्या आठवणींची जुडी सोबत घेऊन येतो हा सण.  
  
     काळ्याभोर मातीमध्ये गोलाकार गहू पेरत त्यावर विराजमान मंगल कलश आणि त्यात नऊ दिवसांसाठी घटी बसलेलं साडेतीन पीठापैकी एक देवीचं रुप! किती मनोहर दिसतं हे सौंदर्य. कलेकलेनं वाढत जाणारं पेरलेलं धान्य हिरवाई मध्ये बसलेली आणि फुलांनी सजलेली देवीची मुर्ती किंवा टाक, वरतून तिच्यावर सोडलेलं फुलाचं तोरण आणि शेजारी अखंड शांतपणे तेवत असणारी तेलाची समयी,हे सारंचं मनाला शांती देणारं एक ध्यानमंदीर केंव्हा बनून जातं ते आपल्यालाही कळत नाही. 
    या उत्सवातली माझी सर्वात आवडती गोष्ट कोणती असेल तर ती  सायंकाळच्या आरतीचा कार्यक्रम!
तल्लीन होत,टाळ्यांच्या तालात परस्परांचे सूर जुळवून अगदी ठेक्यावर सामुहिक पणे म्हटल्या जाणार्‍या देवीच्या आरत्या. 
     त्या बालवयात भक्तीरसाची आवड मनात निर्माण होण्यासाठी या आरत्यांचा फार मोठा वाटा आहे असेच म्हणेन मी.

    या आरत्या दरवर्षी उत्साहाने म्हणत म्हणत हळू हळू त्यांचा अर्थही समजू लागला त्या बालवयात. त्यातील गेयते मूळे गाण्याची आवड निर्माण झाली आणि प्रत्येक स्री ही शक्तीरुपीणी आहे याची खुणगाठ मनाशी बांधली गेली.ती या मुळेच. 
    मला आठवतं तसं पुजा वगैरे करण्याचा पूर्ण चार्ज आमच्या घरात माझ्या आईकडेच असायचा. अतिशय श्रध्देने आणि भक्तीभावाने आई स्वतः हे सारंच आवडीने करायची.,त्या वेळी माझी आई खरोखरच मला साक्षात देवीचं रुप वाटायची. तिचा कणखरपणा, तिच्या चेहर्‍यावर असणारं तेज, तिचा भोळाभाव,तिचा निर्धार हे सारंच निराळं वाटायचं. ईश्वरासमोर लीन होत "काही चुकलं असेल तर माफ कर गं अंबाबाई ",म्हणत तिला हात जोडणं अणि आपल्या कुटुंबातील सदस्यांसाठी आशिर्वादाचं पाठबळ असू दे म्हणणं, हे सारं मी अगदी जवळून बघितलंयं म्हणूनच माझ्याही मनात या श्रध्देचं घर बांधलं गेलं. कुठे तरी लीन होत काही क्षणांची मनःशांती मिळवण्यासाठी एखादे स्थान असणं फार गरजेचं असतं दैनंदिन आयुष्यात. ते म्हणजे आपले देवघर. यावर विश्वास रुजत गेला तो याच वेळी. या सर्वांचे मुळ या श्रध्दायुक्त भावनेने साजऱ्या होणाऱ्या नवरत्रौउत्सवात तर आहे ही जाणीव दरवर्षी घटस्थापनेच्या दिवशी होतेच. आणि तिच्या अंबाबाई समोर दोन हात जोडून प्रसन्न पणे उभी असलेली आईची मुर्ती डोळ्यासमोर येतेच येते अगदी आवर्जुन,आणि मी दोघींसमोरही नतमस्तक होते.🙏🙏

 नंदिनी म.देशपांडे. 
घटस्थापना, २०२१.

🌹🌹🌹🌹🌹

सोमवार, ५ ऑक्टोबर, २०२६

बागेश्री.

दररोज सकाळी उठल्याबरोबर सर्व प्रथम माझ्या अंगणातील छोट्याशाच बागेवर, त्यावर फुललेल्या फुलांवर नजर टाकणं, ती कौतुकानं न्याहाळणं हा हल्ली माझा छंदच झालाय. उठल्याबरोबर अशी विविध रंगी प्रसन्न फुललेली, पाकळीपाकळीतून विस्तारत जाणारी फुलं,हिरवीगार पानं बघितलं की, आपलं मनही कसं प्रसन्न होत जातं...त्या फुलांसारखंच!त्यावर उडणाऱ्या फुलपाखरांसारखं स्वच्छंद विहारही करु लागतं. त्यात या वर्षी पाऊसही मस्त पडतोय!प्रत्यक्ष आभाळातून होणाऱ्या जलाभिषेकाची सर इतर कोणत्याही पध्दतीने पाणी टाकून यायचीच नाही. 
   खरे तर मी स्वतः  प्रत्यक्ष नर्सरीत जाऊन माझ्या आवडीची, रंगांची फुलांच्या वैविध्याने नटलेली काही रोपटी विकत घेऊन आले.या शिवाय विविधरंगी पानांची,आकारात वैशिष्ट्य असणारी हिरवीगार पानं असणारी झाडंही माझ्याच आवडीने आणलेली. 
     सारीच रोपटी छानपैकी रुजत मस्त फुलताना बघणं आणि ती फुलत असताना त्याच्या वाढीकडे लक्ष देणं तेवढंच आनंद दायक आहे.त्यातही आपण स्वतः जोपासना करत आहोत आपल्या हाताने, आणि त्या बागेला आलेला बहर बघणे हा अनुभव म्हणजे आईने आपल्या बाळाच्या वाढीकडे कौतुकाने बघण्यासारखे आहे. तोच निर्भेळ नितळ अनुभव मिळतो आपल्याला आपल्या बागेकडे बघून. 
   पण असे असतानाही कौतूक जास्त होतं ते त्या गुलाबराजाचंच!
तसं रोपटं फार काही छान वगैरे असं नसतं,  पण पालवी फुटायला लागली नवीन की, नव्या पाहूण्याच्या आगमनाची वर्दी घेऊन येते ती पालवी लगेच मन म्हणतं. दररोज तिचं निरिक्षण करत एक छोटीशी कळी दृष्टिस पडली की जीव हरखून जातो अगदी. मग अशा अनेक कळ्या निरखत, आकाराला येत त्यातून बाहेर पडणारं तिचं गोड हसरं रुप किंचित स्मित करत करत पाकळी पाकळीतून वाढत हासत पुर्ण फुलात रुपांतरीत होतानाच्या पुर्ण प्रवासातील नाना कळांचं एक वेगळंच सौंदर्य दिसतं मनाला. पहिलटकरणीच्या तेजस्वी चेहर्‍यावर दिसतं ना अगदी तसंचं!
     कळीच्या या बदलणार्‍या प्रत्येक रुपाचं बदलतं सौंदर्य फोटो मध्ये कैद करुन ठेवणंही तेवढेच आनंददायक!
इतर फुलांच्या बाबतीत घडत नाही असं काही. इतर फुलं ही पुर्ण फुलल्या नंतरच त्यांचं सौंदर्य मनात भरतं, आणि फोटोत कैद होतं तेही कधीच कधी. पण गुलाबाच्या फुलांची बातच काही वेगळी. After all The Rose is The King of flowers!

©️ नंदिनी म. देशपांडे. 

🌹🌹🌹🌹🌹

शुक्रवार, २५ सप्टेंबर, २०२६

कन्यादान.

मानवी आयुष्यात कन्यादाना एवढं पुण्य कशात नाही असे म्हणतात...याचाच अर्थ पोटी कन्येनं जन्म घेणं किती पुण्याई आहे बघा...
      कन्या, मुलगी घरात अवतरते ती 'लक्ष्मीचे' रुप असते असे म्हणतात...लक्ष्मीच्या पावलाच्या आगमनाने या घराण्याची भरभराटच होत जाते...हळू हळू ती सरस्वतीचा आशिर्वाद मिळवते आणि जिद्दीने आपल्या पायावर ऊभे रहाण्याचा अट्टहास ठेवते....
     हे साधत असताना ती घरातील सर्व सदस्यांच्या गळ्यातील ताईत बनते...भावंडात सर्वांत मोठी असेल ,तर वडिलांचा उजवा हात बनते...आईला घरकामात मदत करते...गृहिणीपदाची  वाट अजमावून बघण्याची आस मनी ठेवते...
      मोठी ताई असेल तर भावंडांची आईसारखी काळजी घेण्याचा प्रयत्न करते आणि लहान असेल तरीही भावंडांवर प्रेमाची पखरण करते...आजी-आजोबा यांची सेवा करण्यात कृतार्थता मानते...
      एकूणच मुलगी घरात आनंदी आनंद पेरत पेरत येते...

       हिच मुलगी लग्नाळू वयाची झाली की, भावंड तिला चिडवतात, 

ताई मला सांग, मला सांग, कोण येणार गं पाहूणे?

     ही ताई मग लटक्या रागाने 'मी लग्नच करणार नाही मुळी'असं म्हणते...पण मनात मात्र रुबाबदार राजकुमाराची वाट बघत असते...स्रीसुलभ भावना मनात नाचत रहातात ती स्वप्न बघण्यात रममाण होते...
      मनासारखा राजकुमार तिला मिळाला म्हणजे, मग ती, 

लेक लाडकी या घरची होणार सून मी त्या घरची....

असं गुणगुणंत रहाते...
       हात पिवळे होण्याची घटिका समिप येऊ घालते...मग हातभरून हिरवा चुडा आणि नाजूक मेंदीने रंगलेले आपल्या लेकीचे हात कौतुकाने बघून घरातील मोठी मंडळी,आणि तिच्या सख्या तिला म्हणत असतात, 

 पिवळी पिवळी हळद लागली भरला हिरवा चुडा, वधु लाजरी झालीस तू गं सांगे तो चौघडा...

    अशाप्रकारे सनई चौघड्याच्या साक्षीने आपल्या घरची लाडली दोनाचे चार हात होत, नियंत्याने बांधलेल्या ब्रह्मगाठीत बांधली जाते...नवर्या मुलाला गळ्यात हार घालताना लाजेनं चूर होत नजरेनंच त्याच्याशी बोलते...
      
हळव्या तुझीया करात देता करांगुली मी 
स्पर्शावाची गोड शिरशिरी उठते ऊरी 
सप्तपदी मी रोज चालते तुझ्या सवे शतजन्मीचे हे माझे नाते...
      
ही नववधू असे मनातल्या मनात गुणगुणत असेल का?असा भास होतो...
 
      विवाह वेदीवर चढलेले नवरानवरी विवाह विधी पूर्ण करत या समारंभाच्या शेवटाकडे येऊ लागतात...आईचा ऊर आपल्या लाडकीची लवकरच पाठवणी करावी लागणार म्हणून राहून राहून दाटून येऊ लागतो...आपले भरले डोळे ती जाणीवपूर्वक लपवत असते...आणिक वरमाय असणाऱ्या आपल्या विहिणबाईंना विनवते...

ओटीत घातली मुलगी विहिणबाई 
सांभाळ करावा हिच विनवणी पायी...

मुलीचे आणि तिच्या स्वकीयांचे या हळव्या शब्दांनी डोळे पाणावतात...आपल्या लाडक्या सानुलीच्या विरहाने वधूपित्याचे मन मूक रुदन करु लागते...

     आता निरोपाचा क्षण आलेला असतो...वधूला आपले माहेर आणि तेथील माणसं आपल्याला दुरावणार या भावनेने सारखं वाईट वाटणं सहाजिकच असते...
    मनातून ती म्हणत असते, 

निघाले आज तिकडच्या घरी 
एकदाच मज कुशीत घेऊनी पुसुनि लोचने आई 
तुझी लाडकी लेक आपुले घरकुल सोडून जाई 
तव मायेचा स्पर्श मागते 
अनंत जन्मांतरी 
निघाले आज तिकडच्या घरी...

आईवडील आणि वधू या हळव्या क्षणांना सामोरं जात जात 
आई बाबा मुकपणे म्हणत असतात, 

जा मुली जा दिल्या घरी तू सुखी रहा 
गंगा यमुना डोळ्यात ऊभ्या का...

     भरल्या डोळ्याने आपल्या लाडक्या लेकीची पाठवणी करताना आईबाबा कृतकृत्य नजरेनं लेक जावयाला शुभाआशिर्वाद देतात...

     वाजत गाजत नववधु उंबरठ्यावरचं माप ओलांडत सासरच्या घरी प्रवेश करते...सासरच्या घरी लक्ष्मीचे आगमन अगदी वाजत गाजत आनंदाने होते....
 सासुबाई म्हणतात ,

लिंबलोण उतरता 
अशी का झालीस गं बावरी 
मुली तू आलीस आपल्या घरी 
मुली तू आलीस आपल्या घरी...

    असा हा माहेर घरच्या लक्ष्मीचा सासर घरची लक्ष्मी या नात्याने होणारा प्रवास हुरहूर लावणारा पण मोठा गोड आणि हवाहवासा असतो...

      ती कुठेही असेल तरीही लक्ष्मीच असते...
पण आयुष्याच्या अनेक वळणांवर ती सरस्वती, दुर्गा, चंडिका, रेणूकाई, अंबाबाई,अशी शक्ती देवतेची नवचंडी रुपं धारण करत करत नवचंडीच्या अनेक रुपांतून आपल्या आयुष्याचा प्रवास करते...
न थकता, कोणत्याही तक्रारीशिवाय आणि अडचणींवर मात करत करत जिद्दीने यशस्वी होत जाते....

   आज जागतिक कन्यका दिनाच्यानिमित्ताने आणि उद्या येणाऱ्या नवरात्रीच्या शुभारंभाच्या निमित्ताने एका स्त्रीच्या प्रवासाचा असा आढावा घ्यावासा वाटला...म्हणून हा लेखन प्रपंच...
वाचकांनाही आवडेल अशी आशा करते...

©️नंदिनी म. देशपांडे. 
दि.२५,सप्टेंबर २०२२.

🌹🌹🌹🌹🌹